Амал

Еднаш, среде безистенот во скопската Турска чаршија (изграден врз дервишки коски, и затоа преполн со призраци:), лично големиот Алах се престорил во амал, со мала лама крај себе, да помага во носењето.

И си седел така Алахот пред еден амам и чекал работа... (а внатре, во амамот, ние, скопскиот андерграунд, се бањаме и пушиме чибуци:) Кога, пред Алахот-амал со малата лама се појавил - Далај Лама лично! Но, и тој, маскиран како парталав и раскрварен питач...
„Јас, ко амал, можам да ти дадам амалгам за раните...“, рекол Алах.
„Ама не! Аманет не ми треба! А богами ни амајлија! Ни амбуланта! Ни ампула!“, рекол изнервираниот Далај Лама кого го избркале од пред „Нама“, од другата страна на Вардар.
„Имам цели амбари со тоа што набројуваш, амбиси со ампули амброзија, амфитеатри од аметист... Девиците од дневниците на мртвите херои не ги ни спомнувам... Ама ти имаш други амбиции? Или си само амбивалентен?“, прашал Алах.
„Аман од амбиции! Од секоја избројана мана - аман!“, рекол Далај Лама.
„’Аман’ е добро ко амандман за десетте заповеди...“, промрморел Алах.
„’Аман’ е аларм!“, рекол Далај Лама.
„Или алат ко за еден Алах?“, се пошегувал Алах.
„Ами, и амин не е лошо, наместо аман, за амандман?“, ја прифатил шегата Далај Лама.
„Амин за еден камин - сè да пеплосаме!“, се зафркавал Алах.
„Зарем бог треба да биде алав ко лав на сафари-туристи?“, прашал Далај Лама.
„Алал нека ти е за последново, Далај Лама!“, рекол Алах.
А потоа гушнати си заминале отаде амбисот, во друг амбиент.
А ние си останавме во амбиентот на нашиот амбис.

фото: Иван Илиев