Сувопарност

Смета ти. И видиш. Терет сам нема да се мрдне. Можда ако пробаш нешто.
Уметни му даске, скоцкај га у бокс. Избуши сас американ, и земи пар типле и ушрафи неколко тркалца. Повлечи га сас тебе, и помери се од самодовољну укопаност. Импулс сас количку од позади ќе ти е габаритан.
Како да не биде? Сортирање на привидну кашу, може да ги среди тија ствари у неколко пакета.
Састојци на чорбуљак, кажани, без некој ред…

Бајохазард

Туј су опасните. Људи. Загадувачи и квариоци. Бајни, светкави. Од надвор. Унутра – гнилеж и зараза.
Тој су онија што инфицирав. Брејнвошери кои сас сопствени демагогие произведуев понављаторски папагали. Њини клонови имав бољи талент за избацување од такт. Сви су они одушевени од исти работе. Погодени су у жилку од исти слике, обожавав исти звуци. Ч`к, начин на кој ги они конзумирав тија работе мора да се научи – не можеш без припреме да сфатиш ти тој! Завидуев си меѓу себе к`д некој знае повише у вези заеднички интерес. Под-сорта су им онија кои су, првично, ненаметљиви. Крлежи – уврнути за приметување, и тешки за отарасување. Мењав га нациљанога, дел по дел. Док не биде сменет цел.
`Рчнувачи? Стоив си исти. Или самоизградив поунапредену верзију, за пол`ко справљање сас будуќи жртве.

Граунд зиро

Појаве кои те раскомадуев до непрепознатљивост. Дојдев ти како шарени пињате, очекуеш ги пуни сас зачаравајуќи ситнурије. Мандав се вамте-тамте, и су забавни и испуњујуќи. Све док не бидев шљаснати и не пукнев к`о балонче.
Имало некоја прича: девојче имало кутиче, а задња останувала нада. Овде она гу нема.
И, како иде играрија? Размафтан штапиќ лупне у висеќу торбетину.
Пуф! Парчосување се деси. Посебно тебе ти се десуе. Погаѓа страховито.
Илузие су распрскани, кои у ветар, кои низ маглу. Грохотно смејање на глас од замак си одекнуе, снемало гу музика у ваздух.
Касно ќе ти текне на предупреѓења, и ќе ти падне криво. Пошто су биле у право.
Оправљотка е ваљда тешка, не знам. Ја још увек сам запрепастен од извртување на мои хоризонти.
Ќе се опали спознаја сас целу силину, само да си дојде моменат. Т`г ќе добиете апдејт на импресију.

Сик-енд-дистрој

Рутине и обавезности. Неизбежни тупости. Бројни мутни попречувања. Каменче у ципелу.
Заросување, па провала облака - док идеш без кишобран на сусрет за кој мора да си цакум-пакум беспрекорно изгланцан. Ако премотате месеци у квик-привју, тој су онија флекичке кои су правиле да шкрипив зацртани планови. Ма, и да зарибав, понекад!
Без удубување у мисле, ќе си каже некој `такој требало да биде`.
Е, не може! Разлози су малце по-објашњиви. Ч`к и да се земев у обзир карма и концепти на космички рамнотеже, овија пореметувачи си имав окидачи. И извршиоци, и околности, и страдачи.
Има начин против њима. Тејк а лук араунд. Удахни дубоко. Стисни песницу, али без да ти зазуи слепоочница.
Читај даље, и пази на закључак...

Мјунисипал вејст

Овија местенца... упс, излете ми... Овија локацие су метаморфозирачки, посебно по тебе. И сами мутирав, суштински. Површно су толко наивни и невини и несебични. Останеш ли довољно присутан, или унутра у њима, или у њину близину, претвараш се у дел од местото. Биднеш инвентар. Изгуби ти се поединачност, и претвориш се у уникатну снежну пахуљицу, како сви миљарде други. Нема уплашеност дека ќе заглавиш. После преобликување, трупа се куп. Стихијно. На ивицу на град. Опкружуе га неонско-халогенски смог, сас гл`тачко отсуство на светлост. Прстен, кој га чека да окине критичност и да почне да нагрнуе како лавина. Поправо, како усисивачку вртлог.

(... ду нат гоу ин де`р ...)

Ако се потсредив, овија буѓосувачки хрпе су л`ки за откачување. Само-обновљиви су, али - хеј! - нема што да се трупа под чергиче. Издизање од куп резултира или у шинување или у прелом. Ако ти се посреќи, кврцнуе и врат.

Онда, имаш ги четири тркалца, и повлечи ги количка. Рапавичко е путче, ама е доста рамно, к`д да видиш...
Залети се. Пред тебе ќе стои анти-Сизиф. Он се спрема да га затуткаваља његов камен, накуде уплашен град.
Ти усмери га твое теретче у пун залет накуде онуј бездну.
Да, накуде онуј гига-шлајка куде што ги снемуеше дефектни грнчарие, стари олупине и распартаљосани платна.
Тој е оној место куде деца се плашив да идев, старци идев да исчезнев, а онија измеѓу седам и сед`мдесе-седам године игнорирав дека постои такво место.
Фукни гу количку, и појди до онога гурача на камен и прашај га што мисли дека ќе се постигне сас погаѓање на посакувану мету. После, види га блесак кој ќе шљасне од дупкиште и твои количка.
Запамти ги зборови сас кои ќе реагира дечко кој туткаваљаше каменчугу.
Ваљда нема да ти треба правење још едни количка после тој, што мислиш?

Слики: Миле Ничевски