Името, името...

Пред некој месец бев во мојата родна Малешевија и спонтано разговарав на оваа тема со селаните во кои се уште не престанал да одѕвонува исконот. Едноставно самите тие ја начнуваа неа како отворена рана чија болка интензивно ја чувствуваат и покрај сета нивна сиромаштија и неволја во животот, фрлени и заборавени од сите некаде на крајот од оваа планета. Да. Но и такви тие не се поместиле од средиштето на Името, кое за нив е центарот на нивната душа и свет. За разлика од нашите трговци за триесет сребреници. Едноставно не се согласуваат автентичниот живот живеан од искона преку Името да го заменат со безименост и смрт за себе и за целиот колектив.

Евтим Клетников, „Дневник“, 20.02.10.