Кубанскиот социјализам и ЛГБТ правата

Јас верувам дека, во општествата како нашето, истополовите бракови се сосема можни. Вистина е дека во земјите кои се обидуваа да создадат социјализам постоеја длабоки сексуални предрасуди. Но, во кубанскиот социјализам сигурно е дека ќе биде можно да се направат фундаментални промени во животите на мажите и жените во однос на нивната сексуална ориентација и другите елементи на нивната сексуалност кои не се земени предвид кај другите социјалистички држави до денес. Секако, во Куба има силно влијание на религијата која е доминантна во нашата култура, но тоа нема да биде пречка за целосно гарантирање на човековите права кои социјализмот мора да ги гарантира. Затоа предлагаме во парламентот да се легализираат истолполовите бракови.

Како шеф на Националниот центар за сексуално образование ги претставивме образовните стратегии фокусирани на масовните медиуми со цел вниманието на кубанското општество да се сврти и кон различноста на сексуалноста.

Постигнавме многу. Министерството за здравство гарантира посебна здравствена грижа за транссексуалците, а за овие личности е овозможена и бесплатна операција за промена на нивниот пол. Овие операции првпат се изведени во 1988 година, но се прекинати заради неразбирањето на општеството. Ние бараме промени во семејството кои ќе овозможат геј луѓето да ги легализираат своите бракови. Ние исто така работиме на промена на законот за идентитет кој на трансексуалните личности ќе им овозможи да го променат својот пол во личните документи, независно од операцијата за промена на полот. Зашто сите од нив автоматски не се квалификувани за операција на полот, но сепак општеството треба да им го признае тоа во склад со нивниот родов идентитет, а не биолошки пол.

Како и секое патријархално општество во светот, кубанското општество е хомофобично. За време на 60-тите и 70-тите години ова се изрази со политичката одлука со која се дискриминирани хомосексуалците, особено мажите. Тоа беше општ критериум кој доаѓаше не само од областа на религијата, туку и од самата наука. Психијатриите ја квалификуваа хомосексуалноста како ментално нарушување. Дури имаше и терапевти кои требаа хомосексуалците да ги променат во хетеросексуалци. Значи, кубанските политичари, педагози и лекари постапуваа во склад со научните сфаќања на тоа време. Но, секаде има хомосексуалци, без разлика дали се јавно декларирани или не. Најважно е што оттогаш има дискусија и промени на состојбата. И со цел хомофобијата да се избегне во иднина, мораме да бидеме експлицитни. Хомосексуалноста е реалност, таа мора да се земе предвид, а не да се турка под тепих.

Кога Фидел дозна за постоењето на Сидата во 1983 година, го замоли докторот Педро Коури од Институтот за тропска медицина да спроведе истражувања за на нашиот остров да се избегне трагедијата. Оттогаш почнува проектирањето на државната политика за превенција и лечење на Сидата. Секој пациент заразен со вирусот ја добива целата медицинска помош на сметка на државата. Иако лековите се многу скапи, како и превенцијата, се прават напори да се избегне ширење на епидемија. Иако Куба одржуваше најниско ниво на инфекција во регионот и во светот, бројот на заболени постојано расте, така што ни е потребна многу поефикасна превенција и лечење. На пример, Куба увезува кондоми за аптеките, но многумина донираа и бесплатно дистрибуираат кондоми како дел од активностите на образовниот центар во целата земја. Благодарение на оваа ефикасна работа ХИВ инфекциите ретко се јавуваат кај адолесцентите. За жал постојните предрасуди нè спречуваат во многу образовни активности кои се планирани за машката популација на хомосексуалци.

Мојот татко ја поддржува мојата работа, благодарение на влијанието на мојата мајка. Секако, одвреме-навреме имаме дијалози за да го убедам во потребата од наоѓање брзи решенија. Тој исто така е и под влијание на други луѓе кои не се согласуваат со мојата работа. Но, верувам дека дијалогот е клучен за напредокот, така што кога и да имам можност да седнам и да разговарам со мојот татко го правам тоа за да го убедам нешто да направи.

И понатаму постојат силни остатоци од мачизмот и нееднаквоста меѓу мажите и жените, иако има жени во врвот на државните институции, иако расте процентот на жените техничари, пратеници, заменици министри, министри и на регионално ниво. Во последните два урагани кои го погодија островот, жените лидери работеа во двете најлошо погодени покраини на што Кубанците, а особено жените, се многу горди.

Би сакала да видам напредок во демократските механизми во островот. Мораме да ги негуваме механизмите за учество на луѓето во одлучувањето. Тоа е една од работите кои мене ме преокупираат и верувам дека на тој начин ќе се остварат цела низа важни промени.

Мариела Кастро Еспин е директорка на Кубанскиот национален центар за сексуално образование во Хавана и активист за ЛГБТ права во Хавана.

Таа е ќерка на кубанскиот претседател Раул Кастро, внука на поранешниот претседател Фидел Кастро. Се залага за ефикасна заштита од Сида, како и препознавање и прифаќање на хомосексуалците, бисексуалците, травеститите и трансексуалците. Во 2005 година предложи проект со кој се овозможува луѓето да можат хируршки да го променат својот пол. Оваа мерка стана закон во јуни 2008 година и дозволува хируршка промена на полот во рамки на здравствениот систем на Куба без дополнителни трошоци.

Извор: gayecho.com