Да се биде геј во Србија: се мразам себеси

Познавам многумина кои тврдат дека не знаат ниедна геј личност. Во каква заблуда живеат! Секој ги познава – многу повеќе отколку што може да си замисли. Работата е во тоа што поголемиот дел од нас научија добро да се кријат. Знаеме во каква средина живееме и што се мисли за нас. Отфрлувањето почнува во семејството, а надвор од него – моралните начела, образованието, црквата и агресивните „мажишта“ само го шират репертоарот на омаловажувањата. Кога еднаш нешто такво ќе почувствуваш врз сопствената кожа, изгледа дека е природно да молчиш за вистинскиот јас, да се вживееш во улогата на пожелното однесување, да станеш дволичен. Се мразам себеси што и јас сум таков, но моментално немам друг избор.

Во поширокото семејство имаме два хомосексуалци. Отфрлени се од целото семејство и поголемиот број од пријателите од времето кога не се знаеше што се. Еден се кае што се откри, повлечен е и доживува шиканирања. Вториот не се кае, иако еднаш е претепан без никаква причина. Некако е посилен, повеќе свесен за себеси, се бори и не дава да го малтретираат. Само тие знаат за мене. Тајно се гледам со нив, го разбираат мојот страв. Ме запознаа со нивните пријатели. Некои од оттука, некои од околината. Со еден од нив, осум години постар од мене, го имав своето прво сексуално искуство, дури на 21 година.

Не се разликував од своите врсници до 11-12 година. Кошарката беше мојата страст, тренерот во мене полагаше големи надежи. Себеси се гледав како спортска ѕвезда опкружен со најубавите девојки, родителите ме поддржуваа, беа горди на мене, фантазираа за мојата иднина, за женење, за деца. Тогаш и јас мислев дека ќе биде така.

Во пубертетот мојот живот целосно се промени, иако во почетокот тоа не ми изгледаше така. Моите први сексуални фантазии беа свртени само кон мажи. Тоа ми изгледаше нормално, мислев дека и на моите другари им се случува истото, дека тоа со времето ќе се промени. Убаво се дружев со другите момчиња, излегував и со девојчиња, некогаш и со постари од себе, за што другарите ми завидуваа. Никогаш не посакав интимност со нив, но тогаш не ми паѓаше на ум идејата дека сум хомосексуалец.

Тоа се случи кога дојде времето за првиот секс. На сила пробав со една девојка. Не одеше. Потоа со втора. Повторно ништо. А кога во нашиот кошаркарски клуб пристигна Петар, новиот играч – доживеав ерекција како никогаш дотогаш. Сакав да го прегрнам, да го бакнувам, да водам љубов со него... Се вљубив веднаш штом го видов. Не можев да се спротивставувам на тоа. Сфатив, ми се чини во истиот миг, дека токму јас сум она зло за кои моите родители велеа дека е најлошото, незамисливо, вредно за истребување – хомосексуалец.

Оттогаш мојот живот стана пекол. Не познавав никој кој е како мене и се обидував да се „поправам“, да станам „нормален“. Но, помислата дека треба да водам љубов со жена за мене беше едноставно незамислива. И мачна. Стравот дека нема да можам, а ниту да умеам од семејството да ја скријам потребата да бидам со маж, ме доведе до обид за самоубиство. Мислев дека моите родители полесно ќе го поднесат тоа да се убијам отколку да признам дека сум геј. Имав 17 години кога во кус рок, на празен стомак, првпат во животот испив голема количина вотка. Се освестив во болница, со часови не можеа да ме повратат и да го исфрлат алкохолот од мене. Велат дека сум бил во делириум, дека сум го повикувал Петар, сум зборувал дека го сакам. Татко ми и мајка ми тоа не го сфатиле сериозно. Им било важно да преживеам.

Преживеав, со ужасно чувство на безвредност и изопаченост. Се повлеков во себе, престанав да тренирам, ни средното училиште не можев да го завршам. Завршив занает. Родителите ни ден-денес не разбираат што ми се случи, зошто еден интелигентен и умен, талентиран и одличен ученик одеднаш го направи тоа. Ни на крај на памет не ми паѓа да им кажам за што станува збор.

Моментално сум среќно вљубен во момче кое ги поминало истите маки како и јас. И тој крие дека е геј. Нашата љубов е силна, ми дава сила и ништо не може да ја намали. Животот ми е полесен, иако е далеку од нормален и опуштен, но сепак е убав. Освен во оние мигови кога треба да отидам до местото на нашата средба и да се вратам од таму. Тогаш во мене постои големиот страв дека секој кој ќе ме погледне, кому ќе му се јавам – на моето лице ќе прочита каде и зошто одам и зошто, среќен и задоволен, се враќам од таму.

Во другите денови сум како и секој маж. Ја засакав својата работа, имам приватна занаетчиска работилница во Ужице и имам многу муштерии. Меѓу нив има и некои кои велат дека никогаш не запознале педер, а дека ако го запознале – веднаш би го препознале. Јас само се насмевнувам и велам – да, да, сигурно е така.

Младен П. (31), занаетчија.

Оваа исповед е дел од книгата на Лидија Обрадовиќ „Да се биде геј во Србија“.

Извор: gayecho.com