Приказна за рускиот научник и ќерката на еден генерал

Устав на Руската Федерација

Член 61. точка 1. Граѓанинот на Руската Федерација не може да биде протеран преку границите на РФ, ниту предаден на некоја друга држава.

Точка 2. РФ им гарантира на своите граѓани заштита и покровителство и вон нејзините граници.

Да претпоставиме дека се викате Игор¹ и дека имате, да речеме, 35 години. Вие сте научник. И не само научник, туку и атомски физичар. Државата на вашето образование потрошила многу пари и најмалку шест години колективен труд од највисок квалитет. А потоа истата таа држава се распаднала. Научниот институт во кој работите, заборавен и запуштен, набрзо заличува на депонија. Кој можел да побегне од него – побегнал, а кој не, заминал да продава фармерки на пазарите. Атомската физика тажно воздивна и со тивко гргорење потона во ѓубриштето, а вие, 35-годишен научник, граѓанин на РФ, станавте питач.

Да тргувате не умеевте, да крадете не сакавте. Единствено што сакавте во овој живот е да работите и да се занимавате со наука, па, без оглед на сиромаштијата и сите понижувања, вие продолживте да се занимавате со неа.

За да им обезбедите барем макарони за ручек на вашите деца, вие повремено фаќате некоја тезга и пишувате научни реферати за своите колеги од странство. За тоа ви ветуваат, да речеме, илјада долари. Бидејќи тој износ е еднаков на вашиот годишен приход, за вас тоа претставува вистинско мало богатство. Заминувате во библиотека, прелистувате книги, научни списанија и реферати од други научници, читате стенограми од научни конференции, истражувате на интернет, компилирате и составувате нарачан реферат. Кратко кажано, она што вие го правите е, всушност, препишување и користење на податоците од отворените извори кои им се достапни на сите.

И наеднаш, ви пристапуваат двајца. „Ти?“ – „Да, повелете.“ – „Си пишувал?“ – „Да.“ – „Дојди со нас.“ – „Каде?“ – „Во затвор. Таму им е местото на шпионите.“ „А бре, луѓе, нормални ли сте вие?! Ова што го пишувам можете да го најдете на секој интернет форум. Впрочем, одете по ѓаволите.“ – „Не, не, пријателе. Мораш со нас.“

И ве осудуваат на петнаесет години затвор.

И еве, веќе 11 години вие, атомскиот физичар, седите во затвор и плетете корпи. Вината не ја признавате, ништо не потпишувате и продолжувате да ги отфрлате сите обвиненија за шпионажа, нарекувајќи ги бесмислено бладање на тешко болен. Вие и понатаму верувате дека постои некоја виша правда и сè уште се надевате на неа. Ви остана уште само малку да одлежите, уште само четири години, и иако во кафез поминавте третина од вашиот животен век, почнувате да си мислите: сепак ги победив. И нека одат по ѓаволите сите тие години зашто не успеаја да ме скршат.

Но чесниот човек е a priori губитник во борбата со режимот, бидејќи режимот секогаш ќе се однесува како режим, а оној кој е чесен уште од раѓање има изграден рефлекс кој го спречува да прави подлости. И така, по 11 години, повторно ви приоѓаат некои нови двајца, кои овојпат ви го велат следново: „Потпиши. Ако не потпишеш, поради тебе уште други десетмина ќе гнијат во затвор.“ И вие потпишувате. Бидејќи можете да ја одлежите спокојно својата казна, ама не сте во состојба да си дозволите поради вас да страдаат други.

После тоа ве фаќаат за околувратникот и ве исфрлаат од земјата. Или, како што тие го нарекуваат, „разменуваат“. Ве менуваат како да сте чифт износени чорапи. И никого не го интересира дали вие го сакате тоа или не (а Уставот? Ха-ха...). Како што некогаш господарите меѓу себе ги менуваа своите кметови за други кметови или за коњи, така ве менуваат и вас. И тоа без семејството. Вашето семејство ќе остане кај стариот господар. Всушност, ви беше ветено дека повремено ќе ви биде дозволено да ја посетувате мајката и своите деца, ама не често и не долго.

И ете сте – 45-годишен научник, по 11 одлежани години за ништо, без професија и вработување, без пари и татковина, без семејство и стан, со уништена егзистенција, посрамотен и продаден од сопствената земја, како целосно безвреден фантомски шпион, фрлен на ѓубриште, стоите сам во Виена и полека полудувате...

А зошто?

Еве зошто. Сето тоа се случува само затоа што во Америка, поради перење на поголеми износи пари, е уапсена црвенокосата ќерка на некој важен руски генерал.

Понекогаш ми се чини дека постапките на државниците од мојата земја и мене полека ме водат во лудило.

¹Игор Сутјагин, еден од четворицата руски граѓани осудени за шпионажа кои беа разменети за руски шпиони од САД во Виена на 9.7.2010

Извор: Новая Газета