Куси-куси раскази, преглед 24-30 август

кратко и јасно :)
http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/hs389.snc4/45238_15800454273...

Нутела има добар стил, но неговите раскази станаа малку монотони. Мене ова ми е овојпат, како стварно да се нема веќе идеи.

„Во лавиринтот“ на Иван Шопов е најдобар расказ не само во овој преглед, туку и во вториов дел од конкурсот.

Здраво дечки и анонимна,
да се надоврзам, јас не знам дали е Во лавиринтот најдобар, но идејата многу ме потсетува на Чекајќи го Годо од Семјуел Бекет, каде што не знаеме што чекаме, но траеме! Чуден ми е спојот меѓу фудбал и царева ќерка. Некако ми звучи нелогично и неприфатливо. Можеби дека нејќам уопште фудбал.
Но, добро
Поздрав
Хехе

Шопов, да не си му ти некој роднина на покојниот Ацета Шопов? Врскаџиство цела фамилија! Во секој случај расказот и мене донекаде ми се допаѓа:)
 

 Не дека се нема идеи туку премногу раскази има од првиот ден на конкурсот,до денес,и скоро се е исцрпено.Стилот на Нутела е добар,обичен,лесно приемчив кај читателот,а тоа е особено битно.Кога го читам неговите раскази имам чувство дека се напишани со голема леснотија.И Габриела ми се допаѓа,стандардно веќе е добра.

девојко, абе гледам се почесто и по турбофолкот се досегнува. Имаш навистина право. Скоро се е исцрпено. Прво за Лукас Аца а сега за Јоксимовиќ и Леонтина. Ај ќе дојдат и Секица и ГЛАВОБОЉА ОД ДИМА И НИГДЕ АСПИРИНА СИНОЌ БИЛ А САМ СА ТОБОМ ПИЈАНА!... и тако даље.
 

А Бандини веќе беа ми се чини во некој расказ. Гледам има повторно Тито-југословенски теми. 

Еј јак ти е расказот Зигзагус. Зад  вратата. Многу јак. Еден од најдобрите раскази. Јасен, едноставен и ја отсликува добро стереотипичната машка психологија. Јестда нејќам футбал, ама твојот расказ е добар!
 

Епа Хехе,за тебе...порно:)

Vo lavirintot, Patuvanje kon lunata, Tamu ,Jadro imaat  nekoja sveza ideja.A inaku sto znam, po se izgleda deka se iscrupuva kreativnosta na avtorite.No barem mislam deka standardnite pisuvaci(sto postojano prakaat se ok) se trudat da se odrzat.Iako mislam deka ne mora po sekoja cena da se praka sekoja nedela ako ne se at their best.
kako i da e , pozdrav do entuzijastite. Ima sto da cekame sekoj ponedelnik.So vozbuda i netrpenie:)

Шопов за претседател! У име краља и отаџбине. Лавиринт е крајно генијален расказ. Уздуж и попреко.

Ma nemoj bolkovski? Шопов за претседател. Како да не! Најдобар расказ е зад вратата. Не, Шопов само нешто филозофира, филозофира на добар начин, ама пак е филозофирање.
 

Najdobar spored mene e raskazot Tamu. Ne e praven, konstruiran, tuku ednostavno e otkornat od raskazuvackata i zatoa mi se dopaga - zvuci mnogu iskreno. Baska temava- odnosot megu majka i kerka e edna od poretkite vo konkursov, ne deka ne ja nemase, no ovde go imame iskreniot moment - realna slika na eden realen nenakiten neugladen odnos. Ne e dovolno jasno, no ne znam zosto jas imam asocijacii deka likot raskazuvac ne izleguva od doma i ima modrici, kaisi bidejki se leci od zavisnost od droga i taka go dozivuvam raskazot. Ako avtorkata mislela na nesto drugo - neka kaze. A mozebi tie kaisi se samo simboli na ograniceniot svet na kerkata za koj majkata ima nekakvo vlijanie. Mene mi e ubav onaka kako sto jas si go razbiram- kako majka koja ja vrzuva kerkata "za nejzino dobro" no sakajki da ja iscisti od zloto nema dovolno znaenje i iskustvo za da ja razbere i da i pomogne na vistinskiot nacin, na onoj nacin koj i e potreben na kerkata vo momentot. Dokaz za toa "razminuvanje" i nedovolno poznavanje na svojata kerka e zabeleskata na majkata vo koja i veli na kerkata da si gi izmie racete oti i se leplivi, a kerkata ne ja ni probala smokvata. Pa sto znae togas taa majka? I kolku e majka koga toa ne go znae? Raskazot e dobar i zatoa sto ne naviva samo za ednata strana, raskazuvackata e svesna za tagata na majkata i nejzinoto stradanje poradi nea. I pokraj navredata i razocaruvanjeto na krajot, raskazot zboruvjki za losiot odnos na paradoksalen nacin blika od vzaemna ljubov na tie dve sustestva koi ja delat bolkata edna za druga iako sekoja na svoj nacin. 
Vtor raskaz koj mi se dopaga e raskazot Zad vratata. Ne e kojznae sto, no e stosen, otkacen, ima ubav kontrasten presvrt- ljubezniot i prekulturen, prevospitan lik ima drug lik(opacina, podloga pod maskata) koj kolku da e iznenaduvacki vo odnos na prviot tolku e i realen, ocekuvan, i vo toa e ubavinata na ovoj raskaz- vo negovata hiperrealnost- site sme neuredni, smrdime, prdime i masturbirame.
Kako tret bi go izdvoila raskazot Vo lavirintot. Deluva svezo inventivno, interesna e mitoloskata predloska, aluziite koi gi budi Minotaurot so denesnite Minotauri koi nikoj ne gi gleda no od nivnite skrieni pozicii ni gi ureduvaat dirigiraat zivotite... Ubav e, so eden zbor, no samo edna zabeleska: fudbal vo lavirint? podobro da igrale nekoja druga "drustvena igra" za da bide poverodostoen.
Za kraj bi go spomnala uste Sahta zaradi interesnata igra so zborovi, i Wanted isto zaradi iskrenata realna slika na denesnicava vo koja isprevrtenite vrednosti i neostvarenite licnosti se sekojdnevie.
 

Јас би издвоил лично повеќе раскази. Расказот Таму е одличен, но јас не го сфаќам  како лош однос меѓу мајка и ќерка, туку како лош однос меѓу мајка и дете во тинејџерски младешки шалабајзерски години во кои младите доста непримерно се однесуваат кон своите родители.  Сосема тажен момент, особено кога најблиските си одат отаде, па ни е криво за нашиот однос кон нив. Единствено модриците би рекол дека се поврзуваат со дрога, но и мене ми е тоа загадочно. Чудно ми е за каишите. Не се тоа цревца што си ги врзуваат па се дрогираат. Исто и смоквите потсетуваат на нешто старо, нешто од баба или така нешто, бидејќи денес помладите жени не го прават тоа слатко од смокви бидејќи е тешко. Исто и чаршавот како и другите предмети можат да имаат симболика, но не знам, нека каже авторката.
Зад вратата ми се допадна заради неговата едноставност и убавиот крај.
 
А Уантид е растревожувачки расказ. Чувството да се биде спореден. Кај Нолевска во Ритуал ми се допадна нејзиното отсликување на просторот и предметите. Таа во детаљ доловува слика. Така што и тоа е за пофалба според мене.
 
Впечаток ми оставија и Секој за некого навива и Спомени.
А Елла би го замолил да го објасни својот расказ бидејќи не го сфатив добро.
 
 

"Tamu" e i mojot ovonedelen favorit. A, za Lavirintot na Shopov osven so  Cekajki go Godo mozat da se pravat paraleli i so Sizif, no vo osnova ubavo iskoristena zborovna niza. Mi se dopadna poslednata recenica od "Presuda". Raskazot spored mene ima premnogu zborovi, no krajot go krasi deloto :)) ( Sega da bese Mozart ziv  ke prasase: Koj zbor e vishok? ) Navistina ne mi e jasno zosto nikoj ne gi spomena "Pismata". Krajno precizno, do isprekinatata linija, prezemena slika od realnosta.

За Шопов уопште неќам ни да дискутирам. Можам само да идам да куснам нешто и да си легнам. Цар. :) Од другивe, што знам кој ми се свиѓа, Николина ваљда пак, иако за нијанса помалку од пред некоја недела, Елла, SevenOfNine и уште по некој. :)
 
Патем, имам еден мал предлог до сите вас тука, кој, ако ви се допаѓа, можеме здружно да го прифатиме, или пак, доколку не, да му пукаме во глава и да продолжиме да си читаме нешто друго на интернет.
 
Значи, суштината на истиот е прилично едноставна, и таа е во следново:
 
- По седми октомври, кога конкурсот официјално и ќе заврши, предлагам да не запираме со пишувањето/праќањето на расказите, туку да продолжиме да се организираме на некаков поинаков, за почеток, прилично скромен начин. На пример, може да се префрлиме на некоја од блог платформите (читај: wordpress) и да продолжиме да се читаме таму.
 
- И таму би ги задржале едноставните правила на игра како и тука. На пример, расказите/песните би ги објавувале периодично: на неколку дена,  еднаш седмично, еднаш во две седмици и т.н. Чисто поради ефектот на исчекување кој би им дал посебен шмек на „делата“, на самото доживување. Од друга страна, за да не се истрошиме пребргу, и како читатели и како некакви си автори, повторно ќе договориме ограничување на бројот на раскази/песни кои еден автор ќе може да ги објави во одреден временски период. На пример, 3-5-10, седмично. Исто - по договор.
 
- Секој (или барем повеќето) од членовите ќе има модераторски права, но само еден (или подобро двајца-тројца) од нив ќе биде администратор на блогот. Предлагам тоа да биде некој објективен, компетентен, стабилен и доверлив човек, на пример некој/и од жениве на порталов: Авторка, Анонимна, Маријана, или кој и да е друг што озбилно и професионално ќе се постави кон работата, хобито, како и да е. :)
 
- Секој што ќе сака да објавува раскази на блогот (а понатаму, се надевам, порталот) ќе може да го направи тоа. Под псевдоним или не. Авторот, по некое време, ќе добие модераторски права, но сите негови раскази најпрвин ќе одат на формална проверка кај администраторот/уредникот, поради што е пожелно истиот (администраторот) да има завршено филолошки факултет или барем да е студент таму во последните година-две од школувањето.
 
- Нема да има поделба на аматери и професионалци. На пример, и ја и Шопов ќе можеме да објавуваме раскази/песни, ако некој од нас сака да го направи тоа, и доколку истите ги задоволуваат минималните нивоа на книжевна култура и квалитет.
 
- На блогот ќе биде дозволена разумна слобода на говор, што ќе му дојде нешто како разумен компромис. :)
 
- Нема да има материјални награди/стимулации, но ќе има еден куп уживање во меѓусебното читање и критиките, а со тек на време се надевам и развој кај повеќето од нас. Од време на време, или почесто, можеме да организираме и конкурси, на пример тематски, жанровски или што ти ја знам све какви. Не сум филолог, тоа другите ќе решат. Или сите заедно, како и да е.
 
- За некое време, можеби една година, можеби нешто повеќе, подобрите раскази/песни можеме да ги издадеме во некое наше печатено и/или онлајн издание. Под лиценцата на creative commons или не. И потоа можеме да продолжиме да го правиме тоа.
 
- Секој што ќе сака ќе може да објави свои литературни рецензии/критики/статии, без никаков временски лимит, но тие би морале да бидат одобрени од страна на администраторот/ите. Со други зборови, кај ваквиот теоретски книжевен материјал би постоел некаков поконцизен квалитативен критериум, кон кој администраторите малку построго би се придржувале. Што е причина плус тие да бидат дипломирани филолози, или да се на чекор до верификацијата на своето формално, високо образование.
 
- И, најдоброто за крај - ја нема да бидам администратор. :)
 
Епа, апла грубо срочено, тоа би било тоа. Доколку има некој заинтересиран, барем тројца - четворица од нас за почеток, супер, ќе се договориме што понатаму. Ако не - ништо. Се читаме до октомври тука, па после да сме живи и здрави.
 
Ајде. :)

Првичната идеја за Таму ми беше да ја сместам девојката во лудница. Во оригиналниот кус расказ имав визуелизирано уште една реченица после заминувањето на мајката, но како и да ја свртев ми доаѓаше одвишок и тотално излишна со своето присуство (некое клише на крајот, како друг пациент седнат до девојката и објаснува дека ноќеска разговарал со Господ...). Откако ја избришав , расказот стана повеќедимензионален и сакав да слушнам друго мислење пред да го пратам на конкурсов. Првичната реакција на другата страна беше дека девојката е во куќен притвор. Каишите не беа доживеани симболично, туку во буквална, непреносна смисла. 
Констатиравме дека девојката може да е секаде - во лудница, во домашен притвор, затвор, во клиника за рехабилитација... каде , каде, каде е девојката? - Таму.
Тоа е тоа. Не постои никаква поголема филозофија позади сето ова со оглед на фактот што истиот го напишав за помалку од 3 минути. :)) Може да се каже дека теглата смокви и точкастиот чаршаф носат некоја носталгична нишка од минато време, кое само мајката го носи во себе.
Авторка е сосема во право - расказот не е размислуван, конструиран, едноставно се излеа после една домашна кавга.
Генерациски јаз, јбг :D (лажам, мајка ми ме родила на 19 години). :)))
Како и да е, благодарност до сите на кои им се допадна. Минатата недела за прв пат пратив три куси раскази, за кои, морам да признаам и не обрнав посебно внимание, па беа поистоветени со канализациски декор и повеќето од коментарите не ми беа наклонети. Но, еве преродена, понизно понудив уште три. Ценам сечија критика - позитивна, негативна, конструктивна, Дверска ... :))
Од оваа недела ми се допаднаа Писмата на Nu Tella. Има некој ѓаволест шарм во овој кус расказ. Ме смее и ме натажува истовремено.
Зад вратата е буквар за човечката природа. Јасен, прецизен, ненакитен. 
Излет на Матка го бендисав. Можеби затоа што Бисерче во деминутив е именце кое ми делува така наивно, невино, во целата таа ситуација која е се' освен наивна и невина. Блика со сурова реалност, ме остави гладна за уште... Замислувам.
Поздрав до сите

Аууу? ТИ си бил администратор? Официјален? Куку леле Куку леле! Ама идејата ти е на место!!! 
Поздрав
Ви.За.

 Веќе го кажав на кратко моето мислење за расказот „Во лавиринтот“ на Шопов. Тогаш немав време за образложение, но сега имам и сакам да го изложам. Со тоа сакам да го поткрепам мојот став за расказот, но и да им реплицирам на оние кои му наоѓаа некакви замерки.
 
За почеток би се фокусирала на две клучни точки за расказот: „царевата ќерка“ и „лавиринтот на Минотаурот“ или „лавиринтот и Минотаурот“. Царевата ќерка алудира на некаков авторитет, но не на самиот авторитет, кој што би бил царот, туку на она што на царот многу му значи и она во име на кое тој „се жртвува“, го заштитува со закон и спроведува казни за негово непочитување. Царевата ќерка сама по себе не е воопшто важна, нејзината важност се состои во тоа што таа го претставува - надлежност на царот, т.е. на авторитетот. Е, сега, „ја штипнав за задник царевата ќерка“. Мора да признаеме дека престапот на младичот не е кој знае колку голем. Тој не само што не е голем, туку ако размислиме подобро, не е ни престап. Ако штипнел некоја друга девојка за задникот, можеби ќе добиел една инстант шлаканица -  и толку! Но, тој се осмелил да си поигра со царската ќерка, да си поигра со авторитетот кој стои зад неа, со моќта со којашто тој располага и на тој начин да си поигра со својот живот. А, зошто, пак, да може да ја штипне која било девојка и да си помине неказнето, а да не може да го стори тоа со надигнатата, која можеби го има привлечено не со својата убавина, туку со забраната што лебди околу неа. И сега ете го младичот по кршењето на забраната на служење на казната. Казната не се извршува каде било, туку баш во лавиринтот на Минотаврот. Самиот Лавиринт е страшен, да бидеш во лавиринт значи да се наоѓаш во некоја речиси безизлезна ситуација и како минуваат деновите надежта за излез се намалува а, стравот сè повеќе и повеќе расте. Тука е стравот од глад, од жед и во крајна линија од морбидна завршница на сопствениот живот. Но, во ситуацијава во расказот, главниот лик кажува дека е редовно хранет, што значи дека тој треба да остане во живот. Но, не затоа што авторитетите сакаат да го поштедат од стравот и да го казнат со социјална изолација. Не. Затоа тука е Минотаврот. Тој треба да го одржува стравот од ужасна смрт (со крвожедно расчеречување, џвакање и голтање). Но, како што расказот се движи кон крајот сфаќаме дека Минотаврот е фиктивен, дека тој постои само како идеја, само како едно невидливо плашило за врапци. Но, што се луѓето што постојано живеат во страв, ако не плашливи врапци.  

 
Во средината на расказот, особено ме интригираа два исказа на раскажувачот: „Малку е здодевно, но подобро е отколку да безделничам чекајќи ја смртта. Ме теши и тоа што знам дека правам нешто корисно – чистотата е половина здравје!“. Овие две идеи се од времето на комунизмот. Нема друго - тоа е тоа. Слоганот „залудно работи, залудно не седи“ упатен кон работничката класа има за цел да и всади верување дека „работата го прави човекот“, дека треба да се работи и работи и работи..., а слоганот „чистотата е половина здравје“, исто така е од тоа време кога со оваа идеја се напојувала истата таа работичка (читај сиромашна) класа. Таа се надоврзува со идејата „сиромашни сме, ама чисти“ со која се гордееле овие луѓе и со која многумина и денес се гордеат. Каква манипулација со мислите, да ги натераш луѓето да мислат дека постигнале нешто во животот со тоа што работат и добиваат толку колку да се исперат, испеглаат и исчистат. Комунистички генијално! И, на крај, целиот расказ неиминовно наликува на случка извадена од секојдневието на тој комунистички режим, во кој луѓето биле казнувани буквално за ништо, извршувале долгометражни казни, па дури и да биле пуштени на слобода, продолжувале остатакот од својот живот да го живеат во страв.

 
Сепак, големината на расказот е во тоа што тој не мора да се врзе само за овој одреден период, туку има една севремена димензија која му овозможува да функционира во секој општествен контекст во кој владеат структурите на силата и моќта, а обичниот човек може да биде задоволен што ќе игра фудбал одвреме-навреме, нели - не за џабе тоа е најважната споредна работа на светот.

Se soglasuvam so Dverski i negoviot predlog<mi izgleda zasega deka e vo red    

На Анонимна прашањето веќе и го поставив. Сега на Дверски. Дверски, абе да не си ти во Комисија, а тука у Инкогнито? Од една страна употребуваш зборови како ебано мебано, што не ти личи, а од друга страна имаш разумни идеи?
Поздрав
Ви.За.
 

I jas se soglasuvam so Dverski.Tuka sum za sto i da treba. Mnogu me bendisa razmisluvanjeto na Anonimna za Lavirintot. Edna od najubavite analizi sto sum gi procitala posledniov mesec dena (Vo i von sajtov). Neoptovarena so golemi zborovi i idei, nepretenciozna, no kratka, koncizna i ednostavna. Daj barem krsti se nekako, da ne si Anonimna. Sakas da ti bidam kuma? :)))

Епа тогаш, ајде, за целта на дискусијава се префрламе на една од групите на гугл. Пратете ми мејл на dverski на gmail.com за да ви пратам покана. И, пожелно е да си направите нови мејлови (анонимни или не) доколку сте параноични по природа. За да не ме замарате после со се’ и сешто. :)

Ајде, па да ви кажам на која сметка да уплатите по 500 Е. :)

Идеиве Дверски не ти се лоши. Но, има само еден огромен проблем! Анонимна самата кажа дека нашиов народ е летаргичен, па му треба стимулација. Јас не верувам дека многу ќе учествуваат во таа твоја рубрика. Што мислиш ти?

Да, Дверски Лалак има право. Но, и ти добро си викаш. Ај сега откриј се. Да не си ти комисијата!
Мене некако ми смрди дека си некој од НВО Метаморфозис. или поврзанн со нив. Бидејќи го спомена Креатив Комонс? Имаш ти удел кај нив?
 

 До кога трае конкурсот? 

 До седми. Океј.

Јас би дошла. Ќе ми дојде како еден вид литерарно виртуелно менторство, а и сакам дружба.
Дверски, срце пердувесто, Lead the way!!! :)))

I jas idam. A administrator neka bide Anonimna. 

Фала на одговор. Сакав да знам дал си член.
Ако се работи само за блог го имате и мојот благослов се разбира! Блогот е безвременски, кој сака реагира, кој нејќе никому ништо! Јас исто би учествувал повремено. Мислам дека би функционирало многу добро. 
За НВОата знам дека е многу тешко, бидејќи имам искуство со народна летаргија која лежи во нив. Не дека јас сум подобар, ама сум видел и полошо! Еден прави, а другите чекаат! Или еден прави, а другите чекаат (само пари):) 
А од каде знаеш какво мислење имам за НВОата?
Поздрав,
Најинтересното е кога би се установило дека учесниците на форумот и конкурсот се познаваат. Што не е исклучено:)
Поздрав
Ви.За.

E pa ajde nekoj neka isturi casa voda za da trgne rabotava :))

Во расказот ЈАДРО, наполитанката раскажува една случка како објективен набљудувач.Имено, ја раскажува посетата на еден од  љубовниците  кај мајката од бившиот избраник.
За мене наполитанката "Јадро" во комбинација со 100 грама кафе носи поинаква симболика.Најмалку би ја поврзал со урбан геј фраер кој ја посетува мајката на бившиот.Ви.За се надевам дека сега по повторното препрочитување на расказот ќе биде појасно!
Патем, сум за идејата на Дверски.Ја поздравувам и сум in.

А што бара урбан геј фраер кај мајката на бившиот?

Ај, бе, па и ти, многу прашуваш. :)
 
Него, кога сме веќе кај мајките на бившите, Елла и вие другиве ентузијасти можете директно да се приклучите на групана, за која говоревме погоре, тука:
 
http://groups.google.com/group/kvorum
 
Името е стварно петпарачко и благо ретардирано, ама тоа со Анонимна ќе си видите. Со денови и’ велам да го смениме, не дава, вика - седи бе тамо у ќош, немој да ти дојдам да ти лупнам некој бокс у џигер, па да те терам да чистиш! Простачиште недоквакано!  Wannabe писателче!  Макарена!  Сељак!  Клапчо! Вол!  Викам, бриј!  И стварно знае да биде груба така од време на време, али па ако сум добар и послушен на празници ме води у парк и ми дава да седам до неa и да ќутам, така да, не е се’ е така црно... има и по нешто беж. Патем, освен неа тука се и Nu Tella и она лудоно мало од погоре што враќа муабет на име Leyla. Поклон до неа инаку. Исклучителна смисла за хумор. Само можам да се надевам дека еден догледен ден, кога веќе нема да имам сили да се борам против далеку побројната орда насилнички од Филолошки, ќе се сети на овие упикувачки зборови и ќе земе да ме брани. На Маријана и Авторката им се врачени поканите и линкот, па и нив ги чекаме да се зафркнат и да дојдат. :)
  
Епа, ете тоа е. Нема више. Ајде и се гледаме! Поздрав, чао, кис4е, муц! :/
 
edit:  А, да, тоа што во моментот стојам пред вас, толку фин и културен, демоде налицкан, елегантно залижан и тутнат у бљантаво крем одело, со ѕвонцави окови и лептир машна од свила, е повторно по заслуга на Анонимната. Чисто колку да знаете по кого утре да фрлате дрвја и камења, кога ќе го видите покрај кеј, како тепа мали деца у два и пол попладне. Бууу Анонимна!!! Бууу!!!
 
edit 2: Македонија и Словачка шутирале топка пред некој сат. Имало гол. Редно е некој да седне и да напише ретко емотивна песна за тој прекрасен, вознемирувачки пир(г) на современоста.
 
edit 3:  Елла, ако некогаш повторно пишуваш за било каков вид на храна барем предупреди не на време, бе, човек. Кај сеа да си купам наполитанки у пола пет сабајле, мртов уморен и мокар?  М? :(
 
edit 4:  Има ли бре некој жив на овој проклет „форум“? Алооо!!  Јен-два-три-четири, јен-два-три-четири... ЈА СААAКAАМ ЦАРЕВАТА ЌЕЕРКАААА!!! Не ја давамеее!! Ќе пукамеее!! Пукајтеее!!! Кој? Џесика Алба! Е, па и ти па, ја претера сеа... Кој ја претера? Ти ја претера!! Неее!! Дааа!! Мууу!! Не! А! Шљ! ’*#?! ♫♪♫♪
 
И  би слом.

 Супер!...Коментар и пол...Одлично!..Уште се смеам,од сабајле...:))..Ај бе да те запознаам,Дверски....

Abe i jas sum in u toj blogot.
Инаку Елла не знам што би рекол за Јадро. На почетокот си можел да го ставиш во наводници. Мене ни на памет не ми текна дека се работи за Јадро наполитанки на почетокот. Јадро наполитанките барем според мене не важат за некои елитно-фраерски. Кога носиш наполитанки, носиш Домаќица, или кило од Краш. А кога идеш кај пензионер носиш чоколокум.
Ете толку од мене:)
Ви.За.
 

 Дверски, срце предувесто, фала на укажаната чест и доверба, ќе си ја оправдам со сите петки и ќе покажам особен успех и интерес... Ваљда. :)))
Ако те докачат за да те докрајчат, јас ќе се ставам у твоја одбрана, ќе устрчам со патлиџани, иако те предупредувам - и моите живци се т'нки, излитени, изгмечени од катедрата на Филолошки :)))
(лажам, па јас немам паднато ниту еден испит, побогу!) :D
п.с. Од каде ти Дверски знаеш дека сум мало? :S 
И кисче е кис4е, со 4 *четворче).... АААААА, така знаеш... Ах, Дверски, Дверски... :D
 

Здраво дечки! :)
Ентузијазмот врие а? :)) Aкo, туку кој е ин, ама стварно ин не „ин“, нека се вклучи во групата со клик на линкот погоре и аплицирање. Моментално се собираат членови (засега се седум), а со дискусија ќе се почне од понеделник. Додека оние отпосле вклучените, ќе бидат запознаени со предходно сработеното.
 
Од понеделник очекувам да се запозанеме подобро, а до тогаш собирајте идеи околу изгледот и конкструкцијата (според вас како би требало да биде) на сето тоа.

Ajde be prikljucete me!
ciao