Изгледа донкихотски да се занимава човек со евроатлантските перспективи на Македонија. Стриктно журналистички, нема ништо ново значајно да се каже – ниту како анализа, а ниту како некоја провокација. Какви се нашите шанси да влеземе во НАТО? Ќе добиеме ли датум за преговори со ЕУ?
Онака како што се одвиваат настаните во земјава, вреди да се повтори она што сите го знаеме и на што при вакви немили настани везден се потсетуваме – дека меѓуетничките односи и кохезијата на нацијата, во целина, се нешта кои треба постојано да ги негуваме и да ги пазиме.
Еве, читам дека на извесна несреќничка ѝ е одземена социјалната помош затоа што објавила рецепти во емисијата „Храна и вино“ и за тоа добила некој ситен хонорар, нешто помалку од десет евра по рецепт. И плус ќе треба да ја врати помошта што ја добивала во 2010 година. Замислете само, човек што прима социјална помош – знае рецепти!
Спортот ја исмејува идејата за нацијата. Јас, да речеме, се скинав од смеење кога хамлетчињата од Копенхаген ни го начукаа пред да свршиме таа вечер во Белград. Признавам дека звучи малку парадоксално, можеби, дури, и перверзно, ама така е.
Фашизмот им дава на масите да дојдат до својот израз, но не и до своите права. Валтер Бенјамин
Мислам дека чувството на секој нормален човек во земјава, кој имал прилика да ги следи изјавите, средбите и другите ни такви залагања околу евроатлантските интеграции, варира помеѓу вчудовиденост и вџашеност.
Ех, колку би сакал да пишувам за убави работи! За успесите на владата во борбата против сиромаштијата и нееднаквоста. За зголемениот животен стандард. За новиот модерен трамвај во Скопје...
Специјално за „Глобус“ Стандард и Пјур излегоа со проценка дека во услови на даночно самофинансирање Македонската православна црква може да смета на буџет од околу 5.678 денари на годишно ниво.
Архитектите, во моментов, се најголемите противници на власта. Повеќето од архитектите не сакаат да се продадат, да замолчат и да се укинат како професија. Тие и понатаму се подготвени да ѝ пркосат на власта.
Во една од последните колумни нашиот познат писател и универзитетски професор, Венко Андоновски, посакува да го актуелизира присуството на еден од најзначајните филозофи во 19 и највлијателните во 20 век – Карл Маркс. За жал, тој тоа го прави неуспешно.
Кај нас е како во оној стар советски виц, кога на улица фатиле некој човек кој делел празни листови хартија како летоци. На прашањето зошто ништо не пишува на нив, тој одговорил: а што да пишува кога и онака сè е јасно?
Како што укажав во првиот дел од написот, Груевски го започна својот подем во друштвото на политички авантуристи кои со признавањето на Тајван ја прокоцкаа стабилноста и безбедноста на Македонија.
Програмата во која доминираат александриските шлемови со портокалови четки и јоханезбуршки вувузели ги прави „Деновите на македонската култура во Ниш“ недоволно репрезентативни.
Спортот ја исмејува идејата за нацијата. Јас, да речеме, се скинав од смеење кога хамлетчињата од Копенхаген ни го начукаа пред да свршиме таа вечер во Белград. Признавам дека звучи малку парадоксално, можеби, дури, и перверзно, ама така е.
Фашизмот им дава на масите да дојдат до својот израз, но не и до своите права. Валтер Бенјамин
Мислам дека чувството на секој нормален човек во земјава, кој имал прилика да ги следи изјавите, средбите и другите ни такви залагања околу евроатлантските интеграции, варира помеѓу вчудовиденост и вџашеност.
Ех, колку би сакал да пишувам за убави работи! За успесите на владата во борбата против сиромаштијата и нееднаквоста. За зголемениот животен стандард. За новиот модерен трамвај во Скопје...