Оди некој човек во црква на исповедање.
- Прости ми, оче, згрешив.
- Што направи, синко?
- Бев со курва.
- Да не беше со онаа од книжарницата преку улица?
- Не.
- Да не беше со госпоѓата што работи во трафиката на раскрсницата?
- Не.
- Да не беше со келнерката во кафеаната зад нас?
- Не.
- Добро, добро, не е битно. Кажи десет оченаши и немој да го правиш тоа повеќе.
- Фала, оче.
Потоа човекот излегува надвор и му се јавува на пријателот по мобилен:
- Ајде, доаѓај, дознав три нови адреси.
Му се јавува докторот на некој пациент:
- Имам две вести за вас: една добра и една лоша.
- Кажете, докторе.
- Ви остана уште само еден ден живот.
- Страшно - вели пациентот. - Па, што може да биде полошо од тоа?
- Се обидувам да ве добијам на телефон уште од вчера.
Ајнштајн умира и оди во рајот каде што го информираат дека неговата соба сè уште не е подготвена. „Се надевам дека нема да ви пречи да почекате во заедничката спална“, му вели портирот.
Потоа го води до спалната и го преставува на сите присутни станари. „Видете, овде е вашиот прв цимер. Тој има коефициент на интелигенција 180!’
„Прекрасно!“, вели Алберт. „Може да дискутираме за математика!“
„Ова е вашиот втор цимер. Неговиот IQ е 150!“
„Прекрасно!“, вели Алберт. „Може да дискутираме за физика!“
„Тука е вашиот трет цимер. Тој има IQ 100!“
„Прекрасно! Може да дискутираме за најновите театарски претстави!“
Тогаш друг човек ја фаќа раката на Алберт и ја стега.
„Јас сум вашиот последен цимер и многу ми е жал, но мојот IQ е само 10“.
Алберт му се насмевнува и вели: „И, кога ќе ја изградите црквата на скопскиот плоштад?“
Јавен тендер за копање тунел. Се отвораат понудите. Првин се отвора пликот на германската фирма. Излегува претставникот на фирмата и го презентира проектот. „Копањето на тунелот ќе го вршиме од обете страни на ридот и ќе се споиме кога ќе се сретнеме на средина. Цената е можеби малку повисока, ама затоа веројатноста да се сретнеме, благодарение на технологијата Made in Germany, изнесува неверојатни 95%“.
Следниот плик е на американска компанија. Излегува и американскиот претставник: „И ние ќе копаме од обете страни на ридот и ќе се сретнеме на средина. Нашата цена е повисока од германската, но веројатноста да се сретнеме е неверојатни 99,5%“.
Третиот плик е понуда на фирма од Македонија. Излегува Цветко. „Слушајте, господа, ни ние не сме мачкина кашлица. И ние ќе копаме тунел од обете страни на ридот. Нашата цена е половина од цената на Германците, а што се однесува до сретнувањето, тоа кај нас иде вака: ако се сретнеме - ќе се сретнеме, ако не - ќе имате два тунела!“
Плавуша носи саат куде саатќију за поправку. Саатчија прашуе:
- Што е проблем с’с саат?
- Не работи, батерија му е истрошена - вика плавуша.
- Ама ов’ј саат работи на навивање - вика саатчија.
Плавуша излегла од дуќан:
- ИЗЛЕЗИ МОМЧЕ НАДВОР НА ТЕРАСА...
Дошле доктор и полицаец на увид на место на несреќата каде што имало многу повредени и мртви.
Докторот прегледувал: „Овој е мртов. И овој е мртов. И овој ми личи мртов...“
Одеднаш последниот залелекал, ја подигнал главата и рекол: „Еј, јас сум жив!“
На тоа полицаецот со пендрек го удрил по глава: „Ма, види го ти него?! Зарем ти знаеш подобро од докторот!“
Спортот ја исмејува идејата за нацијата. Јас, да речеме, се скинав од смеење кога хамлетчињата од Копенхаген ни го начукаа пред да свршиме таа вечер во Белград. Признавам дека звучи малку парадоксално, можеби, дури, и перверзно, ама така е.
Фашизмот им дава на масите да дојдат до својот израз, но не и до своите права. Валтер Бенјамин
Мислам дека чувството на секој нормален човек во земјава, кој имал прилика да ги следи изјавите, средбите и другите ни такви залагања околу евроатлантските интеграции, варира помеѓу вчудовиденост и вџашеност.
Ех, колку би сакал да пишувам за убави работи! За успесите на владата во борбата против сиромаштијата и нееднаквоста. За зголемениот животен стандард. За новиот модерен трамвај во Скопје...