Јака нада се буди: ќе има лутрија.
Јеее, ново светло на обзорје на догаѓаи, ва-ха-хау!
Виде се дека од данаци и таксе нема довољно доходи, па еве приливи од лото – добровољно одвојување од свои паре.
Бидна прв снег. Падна на време, како што треба. Не како он'ј што изненади на прв д'н од пролет! Подудари се тој да е датум после завршување на ептен-састанак куде расправљасва за климу, и некако чудно - можда ќе се деси да се оправив метеоролошки прилике?
Експлодирасва супернове у шарени рушења на лажни фасаде на оној што га пакуесва под назив “Јутре”. Видеше се машњичка – шепртљаво учворена, како и цела остала конструкција.
Големи теме су у оптицај задњо време. Помпезност и битност харав свугде. Бекне ли некој од ќупови на неко гласило, те га одма да изреагира и/или изконтрира припадник на црепови негде другде. Што смо биднале сви важни, бри-хи-хии!
Знаесва га датум. Знаесва дека следи смена на натпис на фотељу од 'Ојле' у 'Дојле', и побунисва се.
Малце галама, и (како увек) после - штама.
... бидите, само ви бидите шајни хепи (сас помоќ на апери, даунери, скримери, лафери), и гледајте куде бледнеев дневни светла и куде истечуе ноќна густина, гледајте ги стакла и хартие, пипните ги кршења и цепања...
те ги огромни црни и гладни очи кои би вриштеле само к`д би се накратко искључиле сви тија разгласи оптеретени до еданаеску, да се чуе јаукање на коматозну хуманост, да се осветлив убаво емоционални инвалиди...
У мој град комотно може да се основав здруженија на граѓани по малко бизарни основе. Можев да се викав "Родитељи кои се трајно отарасива од деца праќајќи ги у странство". По цену од "едну руку и едну ногу", пратив ги свои чеда преко океан.
Рушесва ми се авторитети свакодневно, демистифицираше ми се свет пред мои очи. Подучуесва ме недоучени кои мислив дека можев да просветлуев без да имав жарче у њима, а не па бакљу или светионик!
Шупче да ми е на изволте и да добивам калеидоскопски привиди и вештачки достигнуќа од онога што ги ангажира монтери на сјајни фасаде, позади кои нема ништо или разрушени зграде...
У квечерине к`д се присмируе ужежан мирис на врел бетон, мрдав се слике од плазма-екрани од излози. Сабајлиња нападав у разд`нување сас први пакети новине и стравични слике.
Ај-јај-јааај! Пази ти што има на вести.
Дедица кој мирише на земљу, добива апс у трајање два-и-пол човечки живота, а његова сирота удовица (пардон! – супруга) остануе сас едвај пет миљончиња, да прогура некако.
У вечери, док прекопутни зграде се навалуев да се нападнев меѓу себе, а улица се шќуќуруе увлачајќи ги тротоари у ивичњак и збивајќи га коловоз у месечев отсјај на мрсно-мокру шахту.
Брејнвошери кои сас сопствени демагогие произведуев понављаторски папагали. Њини клонови имав бољи талент за избацување од такт. Сви су они одушевени од исти работе.
„Барокот“ на груевизмот потсетува на една интересна мода од времето на вистинскиот барок: носењето перики.
Кога еден систем ќе ги исцрпи своите потенцијали за одржување на социјален баланс во општеството тогаш настапуваат популизмот и/или револуцијата. Општеството запаѓа во состојба на дистопија, односно, оптоварено со многу неволји, запаѓа во состојба на колективна безнадежност.
Додека Европа се соочува со економски проблеми и криза на идентитетот, водечкиот италијански интелектуалец Умберто Еко, во разговорот за шпанскиот магазин La Stampa повикува на европска солидарност и создавање на нова иднина за Стариот континент.
Се пробивам денеска по непроодните скопски улици и тротоари. На стотина метри од ГТЦ, еден човек грижливо го чисти тротоарот на улицата од снег и мраз. Поминува една жена и го прашува: „Што вака, на ладново?“ – „Остај, ако не исчистам пред продавницава можат да ме репнат 500 евра казна“ – одговара човекот.