Пред дваесеттина години, кога се најдов во Москва, го посетив „птичјиот пазар“. Московскиот „птичји пазар“ беше силна глетка за субверзивноста кон тоталитарниот ред и закон, метафорично спротивставување на строгиот и студен систем, дисидентско, топло срце на градот.
Сè примам мирно, знам дека најтешко се ослободуваме од стереотипите. Дури мислам дека не станува збор толку за нас, добрите луѓе, колку за нив, неуништливите стереотипи. Зашто стереотипите се множат и размножуваат...
Овој збор е света мантра. Нема да помине ни ден а да не слушнам: That’s my identity! Океј, имате ли нешто друго на репертоарот, си мислам, но ништо не кажувам. И понатаму ги почитувам туѓите идентитети, што да правам, пристојна сум.
Однадвор гледано книжевната провинција личи на легло (види, парадокс!) за верните уништувачи на книгата, на гнездо за хартиените бактерии што вредно работат на литературата.
„Барокот“ на груевизмот потсетува на една интересна мода од времето на вистинскиот барок: носењето перики.
Кога еден систем ќе ги исцрпи своите потенцијали за одржување на социјален баланс во општеството тогаш настапуваат популизмот и/или револуцијата. Општеството запаѓа во состојба на дистопија, односно, оптоварено со многу неволји, запаѓа во состојба на колективна безнадежност.
Додека Европа се соочува со економски проблеми и криза на идентитетот, водечкиот италијански интелектуалец Умберто Еко, во разговорот за шпанскиот магазин La Stampa повикува на европска солидарност и создавање на нова иднина за Стариот континент.
Се пробивам денеска по непроодните скопски улици и тротоари. На стотина метри од ГТЦ, еден човек грижливо го чисти тротоарот на улицата од снег и мраз. Поминува една жена и го прашува: „Што вака, на ладново?“ – „Остај, ако не исчистам пред продавницава можат да ме репнат 500 евра казна“ – одговара човекот.