Пред дваесеттина години, кога се најдов во Москва, го посетив „птичјиот пазар“. Московскиот „птичји пазар“ беше силна глетка за субверзивноста кон тоталитарниот ред и закон, метафорично спротивставување на строгиот и студен систем, дисидентско, топло срце на градот.
Сè примам мирно, знам дека најтешко се ослободуваме од стереотипите. Дури мислам дека не станува збор толку за нас, добрите луѓе, колку за нив, неуништливите стереотипи. Зашто стереотипите се множат и размножуваат...
Овој збор е света мантра. Нема да помине ни ден а да не слушнам: That’s my identity! Океј, имате ли нешто друго на репертоарот, си мислам, но ништо не кажувам. И понатаму ги почитувам туѓите идентитети, што да правам, пристојна сум.
Однадвор гледано книжевната провинција личи на легло (види, парадокс!) за верните уништувачи на книгата, на гнездо за хартиените бактерии што вредно работат на литературата.
Колумбискиот град Меделин е успешен пример за социјален урбанизам.
Делови од предавањето нa Славој Жижек, одржано во Њујорк на 25 април 2012 г., во кое зборува за антисемитизмот, популистите, економската криза, протестните движења, залезот на капитализмот...
Нашите закони се дело на систем кој крадците ги облекува во свечена одора, а чесните во партали.
Протестот е еден од најзначајните текови на демократското општество, без разлика дали се јавува низ формата на јавна демонстрација, граѓанската непослушност или, пак, во облик на штрајк.