Оваа приказна завршила среќно, погодувате, но не завршила баш тука. Долго време потоа нашиот среќен, сега веќе брачен пар, на своите пријатели им ја раскажувал приказната за чудното патување и уште почудниот чичко кој ги споил.
Не баравме многу, а толку многу пропуштивме што единствена надеж на мојата генерација е среќната иднина на нашите потомци. Надеж која нè штити од сомнежите дека бевме залудно жртвувани.
Не можам да не забележам дека над Македонија, полека но сигурно, се надвива своевидна диктатура на патриотизмот.
Нашиот политички капитал и углед како држава е мошне мал за да може некому да наметнуваме обрасци на однесување, иако сум убеден дека постојат примери од кои Западот би можел да учи...
Отпорот кој сме спремни да го покажеме е речиси безначаен бидејќи стариот искусен силеџија познава многу тактики како да го скрши – негогаш со итрина, некогаш со уцена, негогаш со закана, некогаш со понуда која не се одбива.
Наместо културниот капитал да е услов за материјалниот, општеството во кое живееме го протежира сосема спротивното. Материјалниот капитал дури не е ниту гаранција за културниот капитал, туку единствено за добивање „сведоштво“ за поседување културен капитал...
Со најдобриот деловен потфат оваа година, клубот Колосеум стана Арена, и тоа не било каква, но турбофолк арена.
Ајде малку да си играме. Да се замислиме себе си како седиме на жешкото столче во квизот Момент на вистината.
Колумбискиот град Меделин е успешен пример за социјален урбанизам.
Делови од предавањето нa Славој Жижек, одржано во Њујорк на 25 април 2012 г., во кое зборува за антисемитизмот, популистите, економската криза, протестните движења, залезот на капитализмот...
Нашите закони се дело на систем кој крадците ги облекува во свечена одора, а чесните во партали.
Протестот е еден од најзначајните текови на демократското општество, без разлика дали се јавува низ формата на јавна демонстрација, граѓанската непослушност или, пак, во облик на штрајк.