Прозата на Јуриј Мамлеев претставува спој од гротеска и длабока философичност: тоа се текстови кои шокираат и кои содржат елементи на мистика. Неговите јунаци се чудни, а понекогаш дури и страшни луѓе, луѓе-монструми, кои живеат во подеднакво чудниот и страшен свет, но истовремено сите тие претставуваат своевидни мислители, патници во Големото Непознато.
Од новата книга на генијалниот (супер мрачен и супер духовит во таа мрачност!) Јуриј Мамлеев, „Потопи ми ја главата!“, пренесуваме уште еден, покус расказ. Да потсетиме, првата книга од Мамлеев на македонски, „Вампир психопат“, излезе пред неколку години.
Мамлеев е неверојатен лудак! Литературен алхемичар-маг и шаман истовремено! Само во машината на генијалната литература може да се смеша една таква комбинација од магиско, морбидно, психолошко и филозофско!
Сите ја знаеме таа бајка, една од најмрачните што кога било биле прераскажани. Гратчето Хамелн било преполно со стаорци. Дошол Свирачот...
Сериски убиец шета низ богатите предградија на Атина. Негови жртви се Грците кои го избегнуваат плаќањето на даноците. Нивните безживотни тела се расфрлани меѓу урнатините од стариот град.
Мислев нешто околу тоа дека како што човекот има потреба од излети и проветрувања, така и текстовите некогаш треба да бидат за нешто друго, а не за актуелните случувања.
Колумбискиот град Меделин е успешен пример за социјален урбанизам.