Асемичното пишување претставува беззборовен отворен облик на пишување. Поимот асемичен значи „да се нема специфична семантичка содржина“. Поради неодреденоста на асемичното пишување се добива вакуум во значењата, со што се остава отворен простор за слободно толкување од страна на читателот.
Дали стрипот има смисла вон својата наративна форма? Дали има смисла без текст кој ќе го закотви цврсто во местото и времето, во една одредена приказна, во рамките на еден поголем универзум?
Сите ја знаеме таа бајка, една од најмрачните што кога било биле прераскажани. Гратчето Хамелн било преполно со стаорци. Дошол Свирачот...
Сериски убиец шета низ богатите предградија на Атина. Негови жртви се Грците кои го избегнуваат плаќањето на даноците. Нивните безживотни тела се расфрлани меѓу урнатините од стариот град.
Мислев нешто околу тоа дека како што човекот има потреба од излети и проветрувања, така и текстовите некогаш треба да бидат за нешто друго, а не за актуелните случувања.
Колумбискиот град Меделин е успешен пример за социјален урбанизам.