Последните „мерења“ покажале дека граѓаните не се задоволни со условите во кои живеат, но не гледаат алтернатива на сегашниот владејачки режим. Види мајката. Пораката е јасна, добро е кога е лошо, затоа што подобро не постои.
Живееме во време на кампањи. Секакви. Но, да се направи некаква кампања не значи дека работата е завршена.
Степенот на сиромаштија расте обратнопропорционално со активноста на синдикатот, која опаѓа или испарува.
Заспаната (над)реална нација, која се дави во статистиките за невработеноста, кршењето на правата на работниците, лошата економска состојба, го слави 1-ви мај во тотален ескапизам и хедонизам.
Како што е веќе познато, Сојузот на Синдикатите навлегува во нови води и се обидува себе си да се вметне како некој актер кој којзнае колку може да ја подобри ситуацијата на полето на економскиот развој, невработеноста и социјалниот дијалог и колективното преговарање.
Во изданието на „Утрински весник“ од 29 јуни 2010 година се појави текст со наслов „Синдикатот ќе бара спас од Владата“ и токму тоа е поводот за овој текст. Речиси очекувано Сојузот на Синдикатите (ССМ) се обидува понизно да ја замоли Владата да помогне.
Синдикалниот плурализам не е цел сам за себе, целта се, секако, економските и социјалните права кои се прецизираат во колективните договори.
Појавата на политичкиот плурализам во Република Македонија и економските реформи кои доведоа до воведувањето на пазарната економија доведоа до нужна потреба и за промени во синдикалното дејствување во земјата.
Интересно е да не се пропушти една интересна мисла на Бенедикт Андерсон: „За разлика од мноштвото други –изми, национализмот никогаш не создал свој голем мислител како да речеме, Хобс, Токвил, Маркс или Вебер“.
Целта на националните ентитети не беше унапредување на јазиците, религиите и обичаите, туку развој на национални економии, претворање на земјоделците во работници и војници, претворање на татковините во рудници и фабрики...
Сите ја знаеме таа бајка, една од најмрачните што кога било биле прераскажани. Гратчето Хамелн било преполно со стаорци. Дошол Свирачот...
Сериски убиец шета низ богатите предградија на Атина. Негови жртви се Грците кои го избегнуваат плаќањето на даноците. Нивните безживотни тела се расфрлани меѓу урнатините од стариот град.
Мислев нешто околу тоа дека како што човекот има потреба од излети и проветрувања, така и текстовите некогаш треба да бидат за нешто друго, а не за актуелните случувања.
Колумбискиот град Меделин е успешен пример за социјален урбанизам.