Љубителите на Саша Барон Коен во неговиот нов филм „Диктатор“ ќе видат важни новости. Инспирација за овој лик, очигледно, му бил полковникот Гадафи, со мали додатоци на неговиот ирачки колега Сада Хусеин.
Двоиполчасовниот црно-бел филм е поделен во шест таблоа, а секое е наменето за по еден ден кој е пред нас, додека меѓу нив – барем мене ми се чини така – нема преголема разлика, бидејќи ја следиме дневната рутина на оваа двојка која преживува на работ на бедата.
Филмот „Паранормално 3“ – кој минатиот викенд се најде на првото место од американската топ листа со импресивна заработувачка од 52,5 милиони долари – по нешто се разликува од повеќето холивудски хитови.
За разлика од книгата на Харис, каде читателот ја дознава содржината на ливчето, режисерот Роман Полански се решил за елузивност. Дали тоа е нов тренд во кинематографијата, каде гледачот се води до крајот и потоа се остава во магла? Не баш.
Сите ја знаеме таа бајка, една од најмрачните што кога било биле прераскажани. Гратчето Хамелн било преполно со стаорци. Дошол Свирачот...
Сериски убиец шета низ богатите предградија на Атина. Негови жртви се Грците кои го избегнуваат плаќањето на даноците. Нивните безживотни тела се расфрлани меѓу урнатините од стариот град.
Мислев нешто околу тоа дека како што човекот има потреба од излети и проветрувања, така и текстовите некогаш треба да бидат за нешто друго, а не за актуелните случувања.
Колумбискиот град Меделин е успешен пример за социјален урбанизам.